Hyden en Hopetoun

Hyden 29 sept.
Om 10 over 9 verlieten we de camping. Eerst even tanken, de benzine is hier goedkoop, AUD 1,29. Om te voorkomen dat we op een snelweg belanden geven we de route aan tom per plaatsje op. We worden verschillende malen verwelkomt in een dorpje, nog geen km verder weer bedankt voor het bezoek. We zien drooggevallen zoutmeertjes. Hoe komen hier zoutmeertjes? Geen idee,  misschien vinden we het antwoord nog ergens. We komen langs een hondenkerkhof, waar een grote viervoeter de wacht lijkt te houden. Helaas zijn er op de camping erg veel vliegen. We moeten de Australische wave maar leren. Wuiven met je handen langs je gezicht zodat ze niet in je neus en oren kruipen. Af en toe nemen we onze toevlucht tot het gebruik van DEET. Hyden is een plaatsje die het toerisme dankt aan foto die een fotograaf in 1963 maakte van de WaveRock en er de Kodak prijs mee won. Hyden dankt zijn naam aan een jongeman, Hyden genaamd, die de Sandelwood bomen had ontdekt en deze kapte. De rots is ongeveer 60 mlnjaar geleden ondergronds ontstaan. De rots is 100 mtr lang en 15 mtr hoog. Een trail van 1200 mtr brengt ons bij een rots genaamd The Humps. Via een aantal unsealed wegen weer terug naar de camping. 

30 sept. Hyden
Het plan is vanmorgen twee korte trails te lopen. De trail over de Wave Rock en de Breakers Trail. Uit voorzorg hebben we onze wandelschoenen aangedaan en een stok meegenomen. Op de rots waren we daar blij mee. Het was hier en daar redelijk stijl en glad. Het eerste stuk de "Wave" is geweldig imponerend. Geen zee te bekennen en toch een golf. De Breakers trail is iets minder imposant maar toch prachtig om te zien. De route eindigt bij een picnickplaats waar jaren geleden dorpspicnicks werden gehouden na de oogst. In dit gebied is de landbouw, voornamelijk graan en schapen het hoofdmiddel van bestaan.
Na de lunch gaan we eerst de Hyppo's Yawn Loop lopen. Inderdaad lijkt de rots op de kop van een Hippo. Aansluitend lopen we het Wave Rock Walkcircuit, een afstand van 3600 meter. We lopen via een aangelegd, vlak pad, langs allerlei drooggevallen zoutmeertjes met prachtige paarse bloemetjes en veel dode bomen. Hier vinden we het antwoord op de zoutmeertjes. De meertjes zijn zout geworden omdat de bodem alkaline bevat. Als het regenwater dan verdampt houd je dus zout over. De boeren in de omgeving hebben een diep waterdrainage systeem aangelegd, zodat zij over zoet water blijven beschikken. Volgens ons is dat de reden dat het zoete grondwater zo ver gezakt is dat de bomen dood gegaan zijn. Wel eigen interpretatie. Moe maar voldaan komen we weer op de camping.

1 okt.,  Hopetoun
Inmiddels hebben we in 6 weken tijd ruim 8100 km gereden. Vanuit het binnenland gaan we weer richting de kust. In Ravensthorpe, het eerste dorp dat we tegenkomen na 194 km, vinden we een IGA supermarkt en doen daar de boodschappen. Hierna is het nog ongeveer 40 min rijden naar het einddoel, Hopetoun, vandaag. De eerste camping die we tegenkomen vinden we niks, dus nog even verder. We belanden in het dorpje zelf en daar is een prima camping.  Mooie door bomen omgeven plekken. Na het eten besluiten we de kustweg te volgen en stranden te bezoeken. Na een strand gezien te hebben zijn we er klaar mee. Vliegen, vliegen en nog eens vliegen. In je ogen, oren, neus en mond. We vinden een cafetje in het dorp en drinken daar ons lievelingsdrankje, lemon, lime and bitters. We kunnen hier gelukkig binnen zitten. We horen van de mevrouw dat Hopetoun altijd veel last heeft van vliegen, maar dat het vandaag extra erg is. Na een koudere periode is het vandaag warm (31 gr.) en de warme noordelijke wind zorgt ervoor dat de vliegen massaal uitkomen. We doen het er maar mee. Morgen gaan we weer verder naar de kust.